Kompatybilność elektromagnetyczna w kolejnictwie: część 3-2 aparatura taboru, część 4 SRK i telekomunikacja przy torze, część 5 stałe instalacje zasilania.
Części deklarowane przez produkty:
Seria obejmuje emisję i odporność elektromagnetyczną w systemie kolejowym w pasmie od DC do 400 GHz. Część 1 ustala kryteria oceny i zarządzanie EMC dla całej serii. Część 3-2 dotyczy aparatury elektrycznej i elektronicznej przeznaczonej do zabudowy w taborze, z uwzględnieniem środowiska wewnątrz pojazdu, otoczenia kolejowego i radiotelefonów przenośnych; emisje przejściowe przy załączaniu i wyłączaniu aparatury pozostają poza zakresem.
Część 4 dotyczy aparatury SRK i telekomunikacyjnej zabudowanej w środowisku kolejowym (infrastruktura stała: strefa 3 m i 10 m od toru); aparatura SRK na pojazdach i aparatura w podstacjach pozostają poza częścią 4. Część 5 dotyczy aparatury i systemów stałych instalacji zasilania (podstacje, autotransformatory, aparatura łączeniowa).
Raport EMC wg EN 50121-3-2 (tabor) lub -4 (SRK przytorowe) wprost odpowiada środowisku elektromagnetycznemu miejsca zabudowy, w tym pracy sieci trakcyjnej i radiotelefonów; badania wg ogólnych norm przemysłowych EMC tego nie zastępują.
Część 3-2 - aparatura zabudowana w taborze; część 4 - aparatura SRK i telekomunikacyjna przy torze (strefa 3 m i 10 m); część 5 - aparatura i systemy stałych instalacji zasilania (podstacje). Część 1 podaje kryteria oceny dla całej serii.
Środowisko elektromagnetyczne kolei (sieć trakcyjna, radiotelefony przenośne) jest zdefiniowane w EN 50121; raport wg EN 61000-6-2/-6-4 opisuje inne poziomy i nie odpowiada wprost miejscu zabudowy w pojeździe lub przy torze.
