Udary mechaniczne (Test Ea) - impulsy półsinusoidalne, piłokształtne i trapezowe.
Metoda badania odporności próbki na udary pojedyncze i powtarzalne o zadanej ostrości. Badanie ujawnia wady mechaniczne, pogorszenie parametrów funkcjonalnych i skumulowane uszkodzenia wywołane udarami. Norma dotyczy przede wszystkim wyrobów niezapakowanych oraz wyrobów w skrzyni transportowej, gdy skrzynia stanowi część próbki; obejmuje elementy, urządzenia i inne wyroby elektrotechniczne.
Test dowodzi, że próbka wytrzymuje udary o określonym kształcie impulsu, przyspieszeniu szczytowym, czasie trwania i liczbie bez utraty funkcji lub uszkodzeń mechanicznych. Sam zapis metody w karcie nie mówi nic o ostrości: kształt impulsu i ostrość przepisuje norma wyrobu lub specyfikacja szczegółowa, a norma 60068-2-27 opisuje jedynie sposób wykonania badania.
Bez podanej ostrości zapis potwierdza wyłącznie procedurę laboratoryjną.
Próbkę mocuje się do stołu maszyny udarowej lub do oprzyrządowania zgodnie z IEC 60068-2-47 i pozostaje ona zamocowana przez całe badanie. Norma definiuje trzy nominalne kształty impulsu: półsinusoidalny, piłokształtny z pikiem końcowym i trapezowy; zmierzony przebieg musi mieścić się w pasmach tolerancji z rysunków 1–3, przy przyspieszeniu szczytowym w granicach ±0,2 A wartości nominalnej i zmianie prędkości w granicach ±15 % wartości obliczonej.
Udary przykłada się w trzech osiach, w obu zwrotach każdej osi, zgodnie ze specyfikacją; przyspieszenie poprzeczne nie może przekroczyć 30 % przyspieszenia szczytowego w kierunku badania. Przed badaniem wykonuje się pomiary początkowe i próbę funkcjonalną, po badaniu następuje odtworzenie warunków (recovery) i pomiary końcowe.
Liczbę udarów w każdym kierunku wybiera się z wartości 3 ± 0, 100 ± 5, 500 ± 5, 1000 ± 10 lub 5000 ± 10. Kształt impulsu i ostrość przepisuje specyfikacja szczegółowa; załącznik A podaje wytyczne doboru kształtu impulsu i przykłady typowych ostrości (tabele A.1, A.2).
Zapis w karcie ma wartość dopiero z kompletem: kształt impulsu, przyspieszenie szczytowe (m/s² lub g), czas trwania (ms), liczba udarów na kierunek i liczba osi; sam numer normy bez tych liczb opisuje tylko procedurę. Podane wartości porównaj z ostrościami, które przywołuje norma wyrobu dla miejsca zabudowy.
