Odporność na wyładowania elektrostatyczne (ESD) - poziomy 2–8 kV kontaktowo, 2–15 kV powietrznie.
Norma określa metodę badania odporności urządzeń elektrycznych i elektronicznych na wyładowania elektrostatyczne (ESD). Symuluje wyładowanie z ciała operatora bezpośrednio do urządzenia oraz z personelu do sąsiednich obiektów, a przez nie do urządzenia.
Zjawisko powstaje w praktyce przy elektryzowaniu się człowieka i przedmiotów (tarcie, chodzenie po posadzce w suchym powietrzu) i wyładowaniu przy dotknięciu obudowy, panelu obsługi lub złącza. Dokument definiuje przebieg prądu wyładowania, zakres poziomów badania, wyposażenie, stanowisko, procedurę, kalibrację i niepewność pomiaru.
Badanie dowodzi, że urządzenie znosi wyładowania o zadanej energii bez uszkodzenia i z określonym zachowaniem funkcji. Wynik jest powtarzalną oceną odporności przy danym poziomie, a sam numer normy metody nie jest deklaracją zgodności wyrobu.
Poziom badania i wymagane kryterium oceny wybiera norma wyrobu lub norma ogólna EMC (w normie oznaczone jako poziom x, wskazany przez komitet produktowy).
Generator ESD ma obwód RC 150 pF / 330 Ω odwzorowujący ciało człowieka; pierwszy szczyt prądu przy 4 kV wynosi 15 A z czasem narastania 0,7–1,0 ns, prąd po 30 ns 8 A, po 60 ns 4 A. Stosuje się wyładowanie kontaktowe (elektroda dotyka powierzchni przewodzącej badanego obiektu) oraz wyładowanie powietrzne (elektroda zbliżana do powierzchni izolacyjnych).
Wyładowanie pośrednie wykonuje się do płaszczyzny sprzęgającej poziomej (HCP 1,6 m × 0,8 m na stole) i pionowej (VCP ustawianej w odległości 10 cm od obiektu), obie połączone z płaszczyzną odniesienia przez dwa rezystory upływowe 470 kΩ.
Na każdy wybrany punkt przypada co najmniej 10 wyładowań (dodatnich i ujemnych) w odstępach nie krótszych niż 1 s. Kryteria oceny: A – normalna praca w granicach specyfikacji w czasie i po badaniu; B – chwilowa degradacja lub utrata funkcji z samoczynnym powrotem; C – chwilowa degradacja wymagająca interwencji operatora; D – nieodwracalna utrata funkcji lub uszkodzenie.
Ed. 3.0 dodała wymagania kalibracji generatorów z końcówką do wyładowań powietrznych, normatywny załącznik ze stanowiskami dla specyficznych urządzeń oraz wskazówki dla urządzeń noszonych na ciele.
W karcie katalogowej sprawdź podany poziom (kV kontaktowo / kV powietrznie) i kryterium oceny (A/B/C); sam zapis „wg IEC 61000-4-2” bez tych wartości nie mówi o odporności. Dla taboru wymagane poziomy i kryteria ustala norma EMC kolejowa (seria EN 50121), która przywołuje tę metodę badania.
