Amerykański zbiór metod badań podzespołów elektronicznych - m.in. drgania (204), udary (213), mgła solna (101).
Standard ustala jednolite metody badań podzespołów elektronicznych i elektrycznych: kondensatorów, rezystorów, łączników, przekaźników, transformatorów, gniazd. Obejmuje próby środowiskowe (klasa 100: m.in. 101 mgła solna, 103 wilgotność ustalona, 106 odporność na wilgoć, 107 szok termiczny), próby fizyczne (klasa 200: m.in. 201 drgania, 204 drgania wysokiej częstotliwości, 213 udar o zadanym impulsie, 214 drgania losowe) i próby elektryczne (klasa 300: m.in. 301 wytrzymałość dielektryczna, 302 rezystancja izolacji).
Zakres stosowania: podzespoły o masie do 300 lb lub napięciu probierczym do 50 000 V. Każda metoda definiuje litery warunków badania (test condition), a specyfikacja szczegółowa wyrobu wskazuje, która litera obowiązuje.
Zapis „MIL-STD-202 Method 204, Condition X” w karcie wyłącznika oznacza, że producent poddał wyrób sinusoidalnym drganiom przemiatanym o poziomie i pasmie przypisanym do litery warunku i wykonał pomiary zdefiniowane we własnej specyfikacji.
Zapis dowodzi zastosowania znormalizowanej procedury laboratoryjnej i pozwala porównywać wyroby różnych producentów po literze warunku. Zapis samego numeru metody bez litery warunku i bez kryterium (np. brak zadziałania, brak zmiany rezystancji styków) nie mówi o odporności ilościowo; standard sam nie zawiera kryteriów zaliczenia, przekazuje je do specyfikacji wyrobu.
Metoda 204 (Vibration, High Frequency) bada odporność na drgania sinusoidalne przemiatane: próbkę mocuje się w sposób określony w specyfikacji wyrobu, a drgania kontroluje w punktach mocowania. Częstotliwość przemiata się logarytmicznie w pełnym pasmie i z powrotem, cykl powtarza się wielokrotnie w każdym z trzech wzajemnie prostopadłych kierunków, a amplitudę ogranicza mniejsza z dwu wartości: przyspieszenie szczytowe albo podwójna amplituda przemieszczenia.
Metoda 213 (Shock, Specified Pulse) bada odporność na udary: maszyna udarowa wytwarza impuls półsinusoidalny lub piłokształtny o zadanym przyspieszeniu szczytowym i czasie trwania, przykładany w obu zwrotach trzech osi. Poziom badania wskazuje litera warunku (test condition) z tabeli danej metody, a wybór litery, sposób mocowania, pomiary i kryteria zaliczenia przekazano do specyfikacji szczegółowej wyrobu - sam standard kryteriów nie zawiera.
Od rewizji H każda metoda jest osobnym dokumentem o oznaczeniu MIL-STD-202-xxx.
Sprawdź w karcie numer metody i literę warunku (np. „Method 204, Condition B”) oraz deklarowane kryterium - brak samoczynnego wyzwolenia, brak przerwy w obwodzie, brak zmiany parametrów. Wartości przypisane literze odczytaj z aktualnego dokumentu metody w bazie ASSIST (quicksearch.dla.mil); sam numer metody bez litery warunku nie pozwala porównać wyrobów.
