Badanie w suchym gorącu (Test B) - praca w wysokiej temperaturze przy niskiej wilgotności.
Metoda określa badania w suchym gorącu dla próbek wydzielających i niewydzielających ciepła. Sprawdza zdolność komponentów, urządzeń i innych wyrobów do pracy, transportu lub przechowywania w wysokiej temperaturze przy niskiej wilgotności.
Dotyczy próbek zasilanych i niezasilanych, które osiągają stabilność temperatury podczas badania, w opakowaniu lub bez. Norma nie obejmuje badania skutków zmian temperatury.
Test dowodzi, że wyrób wytrzymuje ustaloną temperaturę podwyższoną w stanie ustalonym przez zadany czas i po badaniu zachowuje sprawność. Test bada wyłącznie suche gorąco w stanie ustalonym. Skutki wilgoci, promieniowania słonecznego i cykli temperatury pozostają poza jego zakresem.
Ostrość wybiera norma wyrobu lub specyfikacja.
Norma rozróżnia trzy warianty: Bb dla próbek niewydzielających ciepła (zasilanych lub nie), Bd dla próbek wydzielających ciepło zasilanych po wstępnej stabilizacji temperatury i Be dla próbek wydzielających ciepło zasilanych przez cały czas badania.
Kryterium próbki wydzielającej ciepło: temperatura powierzchni po zasileniu przewyższa otoczenie o więcej niż 5 K. Komora pracuje z małą lub dużą prędkością powietrza; kryterium to obniżenie temperatury próbki o więcej niż 5 K przez cyrkulację, a dla dużej prędkości (Bd, Be) norma przywraca nomogram korygujący temperaturę kondycjonowania.
Przebieg: pomiary wstępne, kondycjonowanie wstępne, podniesienie temperatury, ekspozycja po osiągnięciu stabilności, powrót do temperatury normalnej, odzysk, pomiary końcowe. Ostrość (temperatura i czas ekspozycji) pochodzi z tabel wartości zalecanych (tabele 1 i 2), a wybór należy do specyfikacji wyrobu.
W karcie musi być podana temperatura badania (°C), czas ekspozycji (h) i wariant testu (Bb, Bd lub Be), a dla urządzenia zasilanego informacja o pracy pod obciążeniem w trakcie badania. Bez tych danych zapis normy nie pozwala porównać dwóch wyrobów.
