Odporność na pole elektromagnetyczne w.cz. - poziomy 1–30 V/m od 80 MHz.
Norma określa metodę badania odporności urządzeń na promieniowane pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości. Symuluje pole wytwarzane przez źródła radiowe znajdujące się w pewnej odległości od urządzenia: nadajniki radiowe i telewizyjne, radiotelefony przenośne, telefony komórkowe i inne urządzenia bezprzewodowe.
W praktyce kolejowej takim źródłem jest radiotelefon maszynisty, terminal GSM-R lub telefon pracownika obsługi używany blisko szaf sterowniczych.
Badanie dowodzi, że urządzenie zachowuje określoną funkcję przy zadanym natężeniu pola w zadanym zakresie częstotliwości. Numer normy metody nie jest deklaracją zgodności wyrobu; natężenie pola, zakres częstotliwości i kryterium oceny wybiera norma wyrobu lub norma ogólna EMC.
Badany obiekt umieszcza się w komorze bezodbiciowej w obszarze jednorodnego pola, skalibrowanym w 16 punktach (minimalna powierzchnia 0,5 m × 0,5 m). Sygnał nośny modulowany jest amplitudowo sinusoidą 1 kHz z głębokością 80 %.
Częstotliwość przemiata się krokiem nie większym niż 1 % poprzedniej wartości, a czas postoju na każdej częstotliwości nie może być krótszy niż czas potrzebny na zareagowanie obiektu i nie krótszy niż 0,5 s. Każdą ścianę obiektu naświetla się dwa razy: z anteną w polaryzacji pionowej i poziomej.
Ocena wyniku w czterech kategoriach: normalna praca w granicach specyfikacji; chwilowa utrata lub degradacja funkcji z samoczynnym powrotem; chwilowa utrata wymagająca interwencji operatora; nieodwracalna utrata funkcji. Ed. 4.0 wprowadziła wiele sygnałów testowych, rozszerzone wskazówki dotyczące konfiguracji urządzenia i kabli, zniosła górną granicę częstotliwości oraz określiła weryfikację liniowości wzmacniacza mocy.
W karcie sprawdź natężenie pola (V/m), zakres częstotliwości i kryterium oceny; wartość 10 V/m odpowiada poziomowi 3, 30 V/m poziomowi 4. Norma EMC kolejowa (seria EN 50121) przywołuje tę metodę badania z własnymi poziomami dla taboru i infrastruktury.
