Mgła solna (Test Ka) - odporność powłok i materiałów na korozję w aerozolu soli.
Metoda określa badanie odporności na korozję komponentów, urządzeń i materiałów elektrotechnicznych w środowisku mgły solnej. Służy do porównawczej oceny jakości materiału metalowego z ochroną antykorozyjną lub bez niej. Wykrywa nieciągłości i wady powłok metalowych, organicznych, tlenkowych anodowych i konwersyjnych.
Symuluje ekspozycję na aerozol soli, jak w otoczeniu morskim lub przy zimowym utrzymaniu dróg i torów.
Test dowodzi, że powłoka lub materiał w ciągłej neutralnej mgle solnej o stałych warunkach przez zadany czas nie wykazuje korozji w stopniu określonym przez specyfikację. Test ma charakter porównawczy dla wyrobów podobnej konstrukcji.
Wynik nie przekłada się wprost na trwałość w latach w rzeczywistej atmosferze. Ostrość (czas ekspozycji) wybiera specyfikacja wyrobu.
Roztwór NaCl o stężeniu 50 g/l ±5 g/l (gęstość 1,029–1,036 przy 25 °C) i pH 6,5–7,2 mierzonym przy 25 °C ±2 K rozpyla się w komorze o temperaturze 35 °C ±2 K. Ciśnienie rozpylania wynosi 70–170 kPa nadciśnienia (typowo 98 kPa ±10 kPa), a temperatura wieży nasycającej od 45 °C przy 70 kPa do 54 °C przy 170 kPa.
Szybkość opadania mgły kontroluje się kolektorami: 1,5 ml/h ±0,5 ml/h na 80 cm² powierzchni poziomej. Próbki ustawia się pod kątem 20° ±5° do pionu, badaną powierzchnią do góry, po oczyszczeniu wg specyfikacji i bez dotykania powierzchni dłońmi.
Przebieg: pomiary wstępne (oględziny, kontrola elektryczna i mechaniczna wg wymagań), ekspozycja przez zadany czas, odzysk, pomiary końcowe. Raport zawiera czas trwania, orientację i sposób ekspozycji próbki oraz pomiar stężenia i pH.
W karcie musi być podany czas ekspozycji w godzinach i kryterium oceny po badaniu (np. brak korozji podłoża, zachowanie funkcji); bez czasu zapis „IEC 60068-2-11” nie ma wartości porównawczej. Warunki komory (35 °C, 5 % NaCl) są stałe dla metody, więc czas jest jedyną zmienną ostrości.
