Dyrektywa EMC - emisja i odporność aparatury; moduł A lub B+C, oznakowanie CE.
Dyrektywa obejmuje urządzenia, czyli aparaturę (gotowe urządzenie lub kombinację urządzeń udostępnianą na rynku jako pojedyncza jednostka funkcjonalna dla użytkownika końcowego) oraz instalacje stacjonarne (art. 3). Komponenty i podzespoły przeznaczone do wbudowania przez użytkownika końcowego, które mogą wytwarzać zaburzenia elektromagnetyczne albo których działanie takie zaburzenia mogą pogorszyć, traktuje jak aparaturę.
Wymaganie zasadnicze (załącznik I pkt 1): emisja zaburzeń ograniczona do poziomu pozwalającego urządzeniom radiowym, telekomunikacyjnym i innym działać zgodnie z przeznaczeniem oraz odporność na zaburzenia występujące w przewidzianym użytkowaniu.
Nie obejmuje (art. 2 ust. 2): urządzeń radiowych (dyrektywa 1999/5/WE, obecnie 2014/53/UE), wyrobów lotniczych wg rozporządzenia (WE) nr 216/2008, urządzeń radioamatorskich, urządzeń z natury niezdolnych do emisji ponad dopuszczalny poziom i działających bez niedopuszczalnego pogorszenia, a także zestawów do oceny budowanych na zamówienie dla ośrodków badawczo-rozwojowych; nie stosuje się jej także tam, gdzie wymagania zasadnicze EMC określa bardziej szczegółowo inne prawodawstwo Unii (art. 2 ust. 3).
Deklaracja UE producenta komponentu (np. zasilacza, sterownika, przekaźnika z elektroniką) z 2014/30/UE oznacza, że producent wykazał spełnienie wymagań zasadniczych z załącznika I w przewidzianym środowisku elektromagnetycznym i wskazał zastosowane normy zharmonizowane.
Deklaracja komponentu nie zastępuje oceny EMC szafy sterowniczej ani pojazdu, w którym komponent pracuje; przewodnik Komisji zalicza elementy bierne (kable, bezpieczniki i wyłączniki bez elementów aktywnych, przekaźniki elektromechaniczne bez części aktywnych, łączniki bez elementów aktywnych) do urządzeń z natury niegroźnych, dla których deklaracja EMC nie ma zastosowania.
Producent wybiera procedurę z art. 14: wewnętrzną kontrolę produkcji (moduł A, załącznik II) albo badanie typu UE z jednostką notyfikowaną i następnie zgodność z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji (moduł B + C, załącznik III); moduł B może ograniczyć do wybranych aspektów wymagań zasadniczych.
Zgodność z normami zharmonizowanymi, których odniesienia opublikowano w Dz.U. UE, daje domniemanie zgodności z załącznikiem I (art. 13); wykaz norm dla EMC publikuje Komisja decyzją wykonawczą (UE) 2019/1326 z późniejszymi zmianami.
Producent sporządza dokumentację techniczną, deklarację zgodności UE wg wzoru z załącznika IV (art. 15) i umieszcza oznakowanie CE na aparaturze lub tabliczce znamionowej przed wprowadzeniem do obrotu (art. 16–17). Aparatura przeznaczona wyłącznie do wbudowania w konkretną instalację stacjonarną i nieudostępniana odrębnie na rynku nie podlega obowiązkowi CE i deklaracji UE (art. 19); dla instalacji stacjonarnej obowiązuje dokumentacja i dobra praktyka inżynierska (załącznik I pkt 2).
Sprawdź, czy deklaracja wymienia normy zharmonizowane EMC właściwe dla środowiska (dla taboru dodatkowo EN 50121-3-2, która sama nie jest normą zharmonizowaną z 2014/30/UE i wchodzi przez TSI), czy dotyczy kompletnego wyrobu czy komponentu do wbudowania oraz jakie warunki instalacji (ekranowanie, filtry, uziemienie) producent podał w instrukcji jako założenia badania.
