Ekstrudowane nakładki węglowe do pantografów pracujących na liniach trakcyjnych AC i DC ograniczają zużycie drutu jezdnego w porównaniu z nakładkami metalowymi i zapewniają beziskrowy odbiór prądu. Nakładka to profil węglowy osadzony na okuciu (étrier) z aluminium, stali ocynkowanej lub miedzi; okucie przenosi prąd i usztywnia profil na zginanie.
Gatunek materiału dobiera się do sieci i prądu. Do sieci AC 15 kV i 25 kV Mersen stosuje grafit czysty, do sieci DC 3 kV, 1,5 kV i 750 V oraz do sieci w gorszym stanie - grafit impregnowany metalem. Kryterium doboru jest liniowa gęstość prądu ciągłego j (A/mm) na krawędzi styku, liczona z prądu na pantograf, szerokości nakładki i liczby nakładek (pierwsza z dwóch nakładek przenosi ok. 60 % prądu). Cztery główne gatunki wg przewodnika: AR129 (grafit czysty, jmax 6 A/mm, rezystywność 30 µΩ·m), P5696 (22 % Cu, 12 A/mm, 6,0 µΩ·m), P2805 (28 % Cu, 19 A/mm, 3,5 µΩ·m), P3210 (32 % Cu, 22 A/mm, 2,2 µΩ·m); wartości orientacyjne, przy temperaturze styku grafit/okucie 160 °C. Zawartość miedzi jest ograniczona masą nakładki i ryzykiem nagrzewania oraz przepalenia przewodu jezdnego.
Wykonania: nakładki spawane (profil miedziowany elektrolitycznie), klejone (klejenie certyfikowane wg DIN 6701-1), Kasperowski (okucie miedziane, profil spawany i zaciskany), z rogiem zintegrowanym oraz do układów automatycznego opuszczania ADD. W wersji ADD kanał pneumatyczny w nakładce monitoruje jej stan: po pęknięciu lub nadmiernym zużyciu spada ciśnienie i pantograf opuszcza się samoczynnie, zanim uszkodzi przewód jezdny.
Zużycie nakładki zależy głównie od czynników elektrycznych (prąd odbierany i prąd hamowania odzyskowego), następnie mechanicznych (prędkość, nacisk, stan i drgania przewodu jezdnego, eksploatacja mieszana z nakładkami metalowymi) i środowiskowych. Przewodnik techniczny Mersen zawiera metodę doboru, tabelę gatunków i formularz zapytania o nakładki.
Cechy główne:
