Kabina maszynisty to najbardziej wymagające miejsce zabudowy w pojeździe pod kątem ergonomii i niezawodności elementów obsługiwanych ręcznie. Aparatura pracuje w warunkach stałych drgań i udarów przenoszonych z wózków, w szerokim zakresie temperatur, przy zmiennym oświetleniu - od nocy po pełne słońce padające na pulpit - i podlega dotknięciu setki razy na zmianę.
Trzy grupy wymagań rozstrzygają o dopuszczeniu komponentu: odporność mechaniczna na drgania i udary (badania wg EN 61373), właściwości elektryczne i środowiskowe wyposażenia elektronicznego taboru (EN 50155) oraz zachowanie materiałów w pożarze (EN 45545-2). Do tego dochodzi kompatybilność elektromagnetyczna - kabina sąsiaduje z obwodami trakcyjnymi i systemami radiowymi.
W zabudowie pulpitu i szafek kabinowych stosuje się: przyciski i przełączniki z podświetleniem, wskaźniki i sygnalizatory świetlno-dźwiękowe, wyłączniki nadprądowe zabezpieczające obwody pomocnicze, przekaźniki interfejsowe sprzęgające sterowanie ze wykonaniem, złącza sygnałowe oraz drukarki pokładowe.
