Ograniczniki przepięć serii K chronią rozdzielnicę niskiego napięcia przed przepięciami z sieci zasilającej i przed skutkami wyładowania w instalację odgromową obiektu. Wersja K1 ma klasę typ 1+2 według IEC 61643-11, znosi udar o kształcie 10/350 µs i nadaje się na wejście obiektu chronionego odgromowo. Wersja K2 jest typem 2 - pracuje za ogranicznikiem typu 1 albo tam, gdzie zagrożeniem jest wyłącznie przepięcie indukowane i łączeniowe.
Rodzina jest modułowa. Do sieci TT i TN-S służą zestawy z torem neutralny–ziemia, rozpoznawalne po literze G w symbolu, w sieci TN-C wystarcza zestaw trójmodułowy, a pojedynczym modułem N–PE uzupełnia się rozdzielnicę już wyposażoną w ochronę faz. Tory fazowe przyjmują 20 kA w kształcie 8/20 µs, a w wersji K1 dodatkowo 12,5 kA w kształcie 10/350 µs. Tor N–PE jest znacznie mocniejszy, bo w układzie TT płynie przez niego prąd wyrównawczy między przewodem neutralnym a szyną uziemiającą. Napięciowy poziom ochrony rośnie wraz z napięciem pracy - od jednego kilowolta dla wykonania 175 V do dwóch dla 440 V - i to jego wartość zestawia się z wytrzymałością udarową chronionego urządzenia.
Wytrzymałość zwarciowa 25 kA i dopuszczalny bezpiecznik przed ogranicznikiem aż do 315 A gG zwalniają typową rozdzielnicę z osobnego bezpiecznika dobezpieczającego. Budowa wtykowa oddziela tor prądowy od mechanizmu trzymającego wkładkę: okablowanie zostaje w podstawie, a wkładkę wyjmuje się ręcznie - na czas pomiaru rezystancji izolacji obwodu albo przy wymianie po latach pracy. Stan wkładki pokazuje wskaźnik, a wykonanie z mikrostykiem, oznaczone sufiksem -M, wyprowadza ten sygnał do układu nadzoru.
Cechy główne:
