Sieć trakcyjna to sieć jezdna nad torem i sieć powrotna w szynach - od punktu zasilającego przy podstacji do skrzynki kabla powrotnego. Jest sekcjonowana: odłączniki sieciowe odłączają zasilacz od sieci, odłączniki sekcyjne dzielą sieć na odcinki, a kabiny sekcyjne z czterema wyłącznikami szybkimi dzielą odcinek między podstacjami tak, aby zwarcie nie wyłączało całych, np. 30 km. Na sieci PKP pracuje ponad 11 tysięcy odłączników z napędem elektrycznym sterowanych zdalnie z nastawni zasilania; każdy ma na słupie skrzynkę z silnikiem, przekładnią, przekaźnikami sterowniczymi i sygnalizacją położenia.
Sieć powrotna nigdy nie jest w pełni izolowana od ziemi - część prądu trakcyjnego płynie jako prądy błądzące i koroduje rury, zbrojenia i konstrukcje. Dlatego rezystancja toku nie może przekraczać 0,2 Ω/km, a toru 0,5 Ω/km, łączniki międzytokowe stoją co około 300 m (150 m przy podstacji), a konstrukcje wsporcze uszynia się grupowo z ogranicznikami niskonapięciowymi, które w stanie normalnym izolują szyny od ziemi, a przy zwarciu doziemnym zamieniają je na zwarcie międzybiegunowe wyzwalające zabezpieczenia. Na liniach z blokadą samoczynną dławiki torowe 1000 A przepuszczają prąd trakcyjny, a zatrzymują prąd sygnałowy obwodów torowych. Ochronę przepięciową sieci zapewniają odgromniki rożkowe (przerwa 10 mm, 12 kV, co 1200–1300 m) i zaworowe; prąd następczy wyłączają wyłączniki podstacji i kabiny.
W tym obszarze pracują: aparatura skrzynek napędów odłączników (przekaźniki, zasilacze, zabezpieczenia obwodu silnika, złączki, ograniczniki przepięć, obudowy zewnętrzne), obwody sterownicze i sygnalizacyjne kabin sekcyjnych z baterią awaryjną, przekaźniki nadmiarowe i podnapięciowe wyłączników kabinowych, ograniczniki niskonapięciowe i iskierniki uszynień, bezpieczniki obwodów pomiarowych i pomocniczych, złączki wysokoprądowe kabli powrotnych.
