Dyrektywa o interoperacyjności kolei UE - rama zgodności podsystemów i składników interoperacyjności.
Dyrektywa ustala warunki osiągnięcia interoperacyjności systemu kolei Unii: dzieli system na podsystemy strukturalne (infrastruktura, energia, sterowanie - urządzenia przytorowe i pokładowe, tabor) i funkcjonalne (ruch kolejowy, utrzymanie, aplikacje telematyczne) wg załącznika II, formułuje zasadnicze wymagania (bezpieczeństwo, niezawodność i dostępność, zdrowie, ochrona środowiska, zgodność techniczna, dostępność dla osób z niepełnosprawnościami) w załączniku III, w tym pkt 1.4.3 o kompatybilności elektromagnetycznej, i przekazuje szczegóły techniczne do TSI przyjmowanych przez Komisję.
Składnik interoperacyjności (art. 2 pkt 7) to każdy elementarny komponent, grupa komponentów, podzespół lub kompletny zespół wbudowany lub przeznaczony do wbudowania w podsystem. Dyrektywa nie obejmuje pojazdów drogowych ani wyrobów poza systemem kolei Unii.
Komponent wchodzi do systemu kolei dwiema drogami. Jeśli TSI wymienia go jako składnik interoperacyjności, producent stosuje procedury z TSI (moduły z decyzji 2010/713/UE), uzyskuje w razie wymogu certyfikat jednostki notyfikowanej i wystawia datowaną i podpisaną deklarację WE zgodności lub przydatności do stosowania (art. 9–10), a państwa członkowskie nie mogą żądać powtórnych kontroli już objętych tą procedurą (art. 8).
Komponent niebędący składnikiem interoperacyjności (przekaźnik, zasilacz, przycisk) nie ma własnej deklaracji WE z 2016/797; jego przydatność ocenia jednostka notyfikowana podczas weryfikacji WE podsystemu (art. 15) na podstawie dowodów producenta, więc dokument producenta „zgodny z 2016/797” jest oświadczeniem pomocniczym dla integratora.
Wnioskodawca (producent pojazdu lub zarządca infrastruktury) zleca jednostce notyfikowanej procedurę weryfikacji WE podsystemu według TSI i wystawia deklarację WE weryfikacji (art. 15); zezwolenie na wprowadzenie pojazdu do obrotu wydaje Agencja Kolejowa UE lub krajowy organ ds. bezpieczeństwa.
Dla składników interoperacyjności zgodność stwierdza się przez spełnienie warunków TSI lub odpowiednich specyfikacji europejskich; części zamienne do podsystemów już eksploatowanych przed wejściem TSI w życie można montować bez tej procedury (art. 9 ust. 5).
TSI (np. LOC&PAS, PRM, CCS, ENE, INF) definiują parametry podstawowe, przywołują normy EN i wskazują, które elementy są składnikami interoperacyjności; wykaz jednostek notyfikowanych prowadzi Komisja (NANDO), a przewodniki stosowania TSI publikuje ERA.
Sprawdź, czy komponent jest składnikiem interoperacyjności wg właściwej TSI (wtedy żądaj deklaracji WE i certyfikatu jednostki notyfikowanej), a jeśli nie - jakie dowody (raporty wg norm przywołanych w TSI, np. EN 50155, EN 50121-3-2, EN 45545-2) producent dostarcza do weryfikacji WE podsystemu.